Alentejo

Alentejo ligt zuid-centraal, ten zuiden van de rivier de Taag (Tejo), in Portugal.

De belangrijkste steden zijn Évora, wat de hoofdstad is, Portalegre nabij de spaanse grens, Beja,
Sines en vooral niet te vergeten de historische vestingsstad Elvast.

Hoewel 26 duizend vierkante kilometer groot wonen er nog geen 900.000 mensen,
wat natuurlijk betekent dat deze cultuurvolle regio voor de vakantieganger van rust en warmte in zal houden.

Het landschap is golvend in het zuiden, tot aan granieten heuvels in het noord-oosten van Spanje, waar vanuit via de snelweg uit het noorden via Badajoz - Extremadura.Beginthier.nl - de Alentejo binnen kan worden gereden.

De afstand tussen Madrid en Badajoz is 400 kilometer.

Tussen het voor toeristen interessante Portalegre en de spaanse grens ligt het Parque Natural da Serra de São Mamede, een geweldig mooi natuurpark met oude middeleeuwse dorpjes, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

In het zuiden bij Mértola is een ander natuurgebied, het Parque Natural do Vale Guadiana.

Dit natuurpark is vrijwel onbewoond en is daarmee het tegenovergestelde van het eerste.

In het westen is de kuststrook, die van de haven van Sines tot Kaap van São Vicente,
loopt ook een beschermd gebied.

Aan de ene kant is er de kenmerken van de Alentejan vlakte, met wijd open horizon, gevormd door de uitgebreide exploitatie van de bodem, en aan de andere kant, landschappen die meer typisch voor het noorden, bergachtig en koud.

Onder een gevarieerd mozaïek van tarwe-velden, kurk-eiken bossen, steeneiken, kastanje-en olijfbomen, pijnbomen, eucalyptus plantages, wijngaarden, tuinen en boomgaarden, kreupelhout en struikgewas, struikgewas langs de rivier, waterlopen en stuwmeren, de majestueuze Serra de Sao Mamede stijgt omhoog, met zijn indrukwekkende en robuuste kwartsiet kammen, de fulcral en bepalen element van het geheel van de natljral en culturele omgeving van Noord-Alentejo.

De Serra de Sao Mamede, het centrale kenmerk van het natuurpark met dezelfde naam, heeft een grote verscheidenheid aan landschappen, als gevolg van een bijna altijd een harmonische samenwerking tussen Mens en Natuur. Temidden van de typisch hoogland natuurlijke landschap, gekenmerkt door een wilde, kale, rotsachtige omgeving, is er een wildgroei van verschillende soorten biotopen en leefgebieden.

Hier vond de meest zuidelijke Atlantische verspreiding van vele plantensoorten en-gemeenschappen. Het is de belangrijkste en meest complexe reeks van heuvels ten zuiden van de Taag (Tejo). Op het hoogste is 1025 m, strekt zich in een NW-ZO richting voor ongeveer 40 kilometer van Castelo de Vide in het noorden, en is iets meer dan 10 kilometer breed.

Het is van graniet in het zuid-westen, dat zich uitstrekt van Portalegre en Fortios, via Ribeira de Nisa en Carreiras, aan de nok gelegen ten zuiden van Castelo de Vide. Maar het grootste deel bestaat uit leisteen, Grauwacke (een donkere zandsteen), kalksteen en kwartsiet, een lithologie weerspiegeld in de verscheidenheid van de bodem gevonden hier.

Serra de Sao Mamede presenteert een van de zeldzame ontsluitingen van Devoon rock systemen die bestaan in Portugal. Dit stratigrafische laag, daterend uit tussen 450 en 350 miljoen jaar geleden, is te vinden, samen met andere stenen, in de dolomitische kalksteen, die zich de hele vallei tussen Escusa en Porto de Espada.

Geassocieerd met deze kalksteen en de exploitatie daarvan zijn de voormalige Escusa kalk ovens die aan het begin van de 20e eeuw, de belangrijkste industrie in de regio. In de steengroeve Escusa kan in sommige van de grotere kloven, worden gezien typische kalksteen-formaties stalactieten en stalagmieten.

Een geologische ongeval vermelden waard is het Castelo de Vide schuld, de belangrijkste alpiene tektonische fout in de Serra. Het bestaat uit een breuk in de kwartsiet top van de Senhora da Penha nok, een linkshandige ontkoppeling die spurns de top zelf voor ongeveer 300 meter.

Deze fout wordt vergezeld grootste deel van de weg door een ader van kwarts en is boven de plaats waar de geneeskrachtige minerale bronnen van Castelo de Vide zijn gelegen. Een bergachtig landschap stijgen van de vlakte, de Serra de Sao Mamede heeft twee centrale plateaus.

Van haar ruime, natte en vruchtbare valleien, de mooiste zijn die van Escusa, Porto de Espada, s. Julicio, Porto Roque en soverete, die de aanleiding van de toppen van Castelo de Vide (762m), Marvcio (865m), Selada (823m), Portalegre (638m), S. Mamede (1025m) en Fria (900m).

De valleien zijn gangen voor een netwerk van waterlopen, zijrivieren van de hydrografische stroomgebieden van de rivieren de Taag en de Guadiana, die in hun deel van de Serra, bieden een goed ontwikkelde oever boom-afdekkingen van populieren, wilgen en essen. Onder de walnoten, kastanjes, eiken en olijven het landschap is gevarieerd, soms geometrisch patroon, met kleine, geïrrigeerde velden, weiden, moestuin en boomgaarden.

In Escusa vallei, tussen Castelo de Vide en Marvão, zijn de kastanjes geïntegreerd in een semi-bos systeem, de Souto, vergelijkbaar met de kurkeik plantages. De plantages zijn in het echte verval als, beetje bij beetje, hebben zij plaats voor de "wilde" kastanjes (aangeplant voor de productie van houten palen, verkregen door polling de bomen) of zijn vervangen door olijven.

Ook de plantages van Pyreneese eik en de klimatologische vegetatie van de Serra vandaag alleen in zeer beperkte gebieden. Het Maritime Pine, geïntroduceerd in ongemengde plantages, vandaag neemt een groot deel van het oppervlak van de Serra, vooral bij hogere hoogten.

De oprichting van het natuurpark merken, behoren voor het erfgoed van de natuur en het landschap, het begin van de restauratie van de traditionele landbouwsystemen van de Serra, in een gedegradeerde toestand aan het eind van de 19e eeuw als gevolg van de campagnes voor granen . Landbouw blijft de dominante economische activiteit in de regio.

In de meest bergachtige gebied in het noorden, de kleine en middelgrote woningen overheersen, met een gediversifieerd gebruik, wat resulteert in de daaruit voortvloeiende vergelijkbaar-tmentalisation van de ruimte: bosjes van eiken, kastanjebossen en kurk-eiken plantages, afgewisseld met olijven olijfgaarden, dennen en eucalyptus, en droog bouwland afgewisseld met kleine geïrrigeerde velden en kreupelhout, op de hogere hoogten.

In het zuiden, kleine en middelgrote woningen zijn vervangen door grote landgoederen, voornamelijk bezig met extensieve akkerbouw, soms gecombineerd met kurk-eiken-en olijfbomen en met veehouderij.

De NW-SE aanpassing van het massief van S. Mamede verleent haar zeer bijzondere kenmerken uit het oogpunt van natuurlijk erfgoed, met name in termen van flora. Dit is te wijten aan het warme en droge mediterrane type van het klimaat op het zuid-westen gerichte hellingen, en koud en nat, duidelijk Atlantische Oceaan, op de noord-oosten gerichte hellingen. Op het hoogste hellingen en toppen van de Serra worden gevonden Atlantische soorten zoals Luzulu lactea, Ferulaga capifolia, Micropyrum patens en Arnoseris minima, waarvoor gemeenschappelijke namen zijn onbekend.

Dicht bij de eiken-en kastanjebossen, is het mogelijk om bijzondere plantensoorten te vinden, waarvan sommige zijn zeldzaam, zoals Lamium bifidium, Trisetum scabriusculum, Iberisch Gramineae (grassen) en die endemisch zijn op het Iberisch schiereiland, Luzula campestris, Limidorum abortivum (Violet Birds Nest Orchid), Euphorbia nicaeensis (een verscheidenheid van Wolfsmelk) en andere zeer merkwaardige planten zoals de lokaal-naam "Erva-Pinheira-orvalhada", van de Equisetum soort, bekend om zijn carnivore aard.

Sommige hellingen van de Serra zijn nog steeds gevonden gekleed in de ondergroei merkbaar waaronder wordt Genistela tridenta, een soort bezem (veel gebruikt voor verlichting branden en waarvan de bloem wordt gebruikt voor medicinale thee te zetten voor de behandeling van de maag en de lever), Genista triacanthos, ook een bezem, Narrow-leaved Cistus, Genista tracanthos, een gemeenschappelijke heide, en Schotse Heather.

Op het zuiden gerichte hellingen, bedekt in meer of mindere dichtheid met kurk-eiken-en steeneiken, is er merkbaar mediterrane struikgewas waar Gum Cistus, lavendel, rozen en Rock-Pteridium aquilinium, een soort van varens, overheersen. De diversiteit in de ecologische omstandigheden van Serra de S. Mamede ook bepalend voor de diversiteit van de fauna aanwezig.

Van bijzonder belang zijn de Otter, Cabrera woelmuis en, in het noorden van de Serra, de stabiele aanwezigheid van de Iberische lynx. Ook aanwezig zijn beschermde vogelsoorten zoals de Bonelli's Eagle en de vale gier, die aandeel van de regio met de sperwer, de korte-toed Eagle, de Black-shouldered Kite, de rode wouw en de Grauwe kiekendief.

Onder de zoogdieren zijn de das, de bunzing, de wezel, de Mongoose, de Genet, de wilde kat, de Vos, het Konijn en de Wild Boar, waarvan de bevolking echt uitgebreid. De kalkstenen grotten van de Serra, in het bijzonder de voormalige mijn van Cova da Moura, thuis zijn belangrijke kolonies van vleermuizen.

Gelegen in de Serra de Sao Mamede, de belangrijkste grot in het land, en een van de belangrijkste in Europa, dient als schuilplaats voor het fokken kolonie van bijna 20.000 Schreiber's vleermuis, een beschermde soort, geclassificeerd als "kwetsbaar". Deze grot is ook belangrijk als een winterslaap grot voor andere soorten zoals de Bechsteins vleermuis, geclassificeerd als een "bedreigde" soorten, en zeer zeldzaam in Portugal.

De rivieren en beken die het meest belangrijk zijn, evenals die rijk vispopulaties, vermaken de aanwezigheid van tal van amfibieën en reptielen, waaronder belangrijk, doordat endemisch voor het Iberisch schiereiland, zijn de Lacerta shreiberi, "Lagarto-de-agua" ( "water hagedis", die is hier een geïsoleerde populatie), de Alytus cisternasii ( "Iberische vroedmeesterpad") en de Triturus boscai, newt Bosca's.

Naast de Serra de Sao Mamede, er zijn andere plaatsen in Noord-Alentejo, waarvan het landschap wordt gedomineerd door een geologie met een physionomy en karakteristieken dicht bij die van graniet heuvels, dat wil zeggen, het massief van Santa Eulalia en de regio P6voa e Meadas .

Het massief van Santa Eulalia, met zijn karakteristieke graniet ontsluitingen, is een geologisch belangrijke sub-vulkanische structuur. Het heeft een ongeveer elliptische vorm, loopt ongeveer WE, samengesteld uit graniet, die gezien wordt in twee varianten: die van het centrum (grijs), meer recente, en de omliggende (roze). De roze kleur van de laatste, die in sommige gevallen intensiveert in een roodachtig roze, is fun-geestelijk als gevolg van de aard van de kleine hoeveelheden van veldspaat kristallen en ook die van kwarts.

Verder naar het noorden, boven de Serra de Sao Mamede, het gebied van Povoa e Meadas is een graniet gebied, relatief vlak, waarin de rotspartijen vormen een typische "chaos van de blokken", waaronder staan enkele voorbeelden van stengel-achtige keien dergelijke als "Pedra Delicada", de "delicate rock". De chaos van de blokken is samengesteld uit verspreide rotsblokken en verspreid door het toeval, gestempeld door de tijd door de actie van erosieve agenten.

Het graniet, net als alle van de rotsen, geleidelijk wordt afgebroken door variaties in temperatuur, door water, door de wind en door de mens. In de minst resistente gebieden, de rots verliest zijn samenhang, die kloven, breuken, de afbakening van de delen van de rots meest resistente te veranderen, de vormgeving van de blokken.

Beetje bij beetje, worden deze afgerond, en de wijziging van de rots wordt versneld als gevolg van de grote toename van de oppervlakte blootgesteld aan de eroderende krachten en deze geleidelijk verandert de veldspaat en kleine sporen van secundaire mineralen, klei, die samen de omliggende bodems.

In deze gebieden met een slechte bodem, bepaald door de rots ontsluitingen, er zijn weilanden en braakliggende gronden, alsmede bossen van Pyrenese eik, met name rond het stuwmeer van P6voa e Medeas. Deze bossen zijn semi-systemen bos van eiken (steeneik-eiken-, kurk-eiken, Pyreneese eik) met een kunstmatige constructie eerder als een park, beïnvloed door de traditionele agrarische multi-gebruik praktijken van een Sylvan-pastorale aard.

Deze systemen worden vooral geassocieerd met het grootschalige gebruik van niet-geïrrigeerde grond (voedergewassen en graan), open grasland (dat is het resultaat van vruchtwisseling, die deze praktijken vraag) en / of grasland verbeterd door klaver en peulvruchten. Ze zijn bovendien zeer open omgevingen in vergelijking met andere soorten bos, met een verdeling van de bomen die heel vaak regelmatig en uniform.

In het algemeen zijn de steeneiken bos minder dicht dan die van de kurkeik, vanwege het feit dat hun associatie met de productie van granen ouder is en meer intens. Ook de steeneiken hebben doorgaans een top die lager en breder dan de kurkeiken, in dat hun fundamentele doel is de productie van fruit, terwijl de productie van kurk vereist dat de kurkeiken hebben takken die hoger en rechter.

De oorsprong van de eiken-bos lijkt te worden aangesloten op de niet-behuizing van steeneiken en kurkeiken, die ging over tot een steeds belangrijker rol in het nemen
systemen van de productie, het samenbrengen van Sylvan-pastorale en agrarische activiteiten. volgens Fragoso Sequeira (1790), "als gevolg van de natuur en aan het toeval over" de steeneiken bos hadden hun oorsprong in de regio Portalegre, in het midden van de 17de eeuw ", door de bescherming van bossen, vanwege het belang van de lokale kuddes varkens op dat moment ".

Volgens dezelfde auteur, het was ook in de regio van Portalegre dat de kurkeik begon te worden benut in de eiken-plantage systeem. Hoewel dit gebruik van de kurk-eiken begonnen was tot op zekere hoogte in de 17e eeuw, was het slechts in de 19e eeuw, dat zij genoten van een geweldige expansie, op grond van de nieuwe markten voor kurken gecreëerd in reactie op de vraag voor het bottelen van wijnen kwaliteit, zoals champagne.

Tot dan toe had kurk alleen gebruikt op kleine schaal in de productie van. honing en was en bij de vervaardiging van boeien. Vreemd genoeg is het in het noorden van de Alentejo, met name Serra de São Mamede en in de regio rond, dat wij vandaag de dag vindt deze "park bossen". In feite, zoals reeds genoemd, evenals de kurk-eiken en steeneiken bossen, het nog steeds mogelijk is in deze regio op zoek naar een interessante combinatie van kastanjebossen, hoewel slechts in kleine gebieden gelegen ten noorden van de Serra ( Nisa, P6voa en Meadas) en in het deel van de Serra blootgesteld aan het NE-de bosjes van zoete kastanjes en "wilde" kastanje-en twee onbezongen vormen van bos met name gebruikt voor de agro-pastorale doeleinden: de Pyreneeën eikenhout en de gemengde Pyrenese en kurk-eiken hout. Als een prachtig voorbeeld van de laatste, degene die zich heeft ontwikkeld op de bodem van graniet Tolosa en Arez is outstanding.

Een beetje verder naar het noorden, tussen Nisa en Sao Sjmao, zien we een mozaïek dat representatief is voor de Alentejan landschap. Een overwegend schist bodem presenteert een gevarieerd dekken, samengesteld uit typisch steppe-type grond (grasland), gebieden met struiken en struweel (Cistus en olijven), en de bossen van kurk-eiken-en steeneiken.

Ook tussen Castelo de Vide en Alpalhão, het landschap open is, struikvormige kreupelhout, met steeneiken, kurkeiken en Pyrenese eiken stippellijn onder een matrix van weilanden, niet-geïrrigeerde landbouwgrond, tarwe-IANDS en kleine dekens van brem, waar soorten vogels van de open vlakte, zoals de kleine trap, worden vaak gevonden. Verder naar het zuiden, zijn in de Arronches-Monforte-Campo Major driehoek, de mooiste voorbeelden van steeneiken bossen in het land gevonden.

Met weelderige bomen en uitgestrekte bossen, en structureel heterogene in termen van kreupelhout, zijn ze een uitstekend voorbeeld van de verschillende soorten van traditioneel gebruik. Een deel van dit uitgestrekte gebied komt overeen met de Site van het Natura 2000 netwerk van Campo Major. Deze site, evenals de goed bewaard gebleven steeneik--eiken bossen, met jaar-lange grasland en bepaalde typische vaste planten, bevat ook belangrijke habitats voor de jaarlijkse kruidachtige biezen.

De aanwezigheid van de Caia reservoir ondersteunt deze habitats en zorgt voor het bestaan van een relatief belangrijke waterrijke omtrek, met de teelt van rijst en tomaten zijnde speciaal onderscheiden. Maar de overheersende landschap is dat aangeboden door de non-irrigated/irrigated maïs en olijven.

De vogel gemeenschap waartoe deze graslanden bieden habitat vrij eenvoudig is, met weinig diversiteit, maar in zeer goede staat vanwege de bescherming van soorten. Opmerkelijk is de aanwezigheid in de regio van een populatie van de bedreigde en karakteristieke grote trap, de grootste vogel in het continent van Europa, evenals andere belangrijke soorten zoals Grauwe kiekendief, de kleine trap en de Grouse. Tussen Arronches en Mosteiros, de uitgebreide steeneiken bossen heden een vrij heterogeen dekken, met gebieden van granen, akker--grasland en een dichte bedekking van Cistus.

De steeneiken bossen tussen Arronches en S. Eulalia, relatief eerder, meer open, met de bomen verspreid in de reguliere, uniforme patronen (zoals een "park"). Dit zijn de verschillende vormen die de eik bossen kunnen presenteren - als gevolg van de betrokkenheid van verschillende factoren (het niveau van menselijk ingrijpen, de dichtheid van de bomen, de aard van de bodem, onder andere)-die dit een belangrijk reservoir te maken van biologische diversiteit.

En, in verband met deze bossen, is er vond een typische vogel-LEVEN, de belangrijkste daarvan zijn de Boomklever, de Orphean Warbler, de Zwarte spreeuw, de Boomleeuwerik en de Buizerd. In het uiterste zuid-westen van Noord-Alentejo, op een gebied dat zich uitstrekt hoofdzakelijk via de Raad gebied van Avis, Ponte de Sor, en een klein deel van Alter do Chao, er zijn kurk-eiken bossen gelegen op zandgronden van het Mioceen periode die overblijfselen van ons natuurlijk erfgoed.

Een aanzienlijk deel van dit gebied is opgenomen in de site van Cabeção, geïntegreerd in het Natura 2000 netwerk. Soms, de kurk-eiken-bos wordt gemengd met steeneiken, of wordt zelfs gedomineerd door het. Er zijn ook bepaalde gebieden waar het wordt vermengd met de Quercus faginea, Portugees eik. Naast hun economische relevantie, de kurk-eiken bossen zijn van groot ecologisch belang, vooral in het handhaven van een hoge biologische diversiteit en het behoud cultureel erfgoed in verband met deze agro-ecosystemen, grondig aangepast aan de Middellandse Zee ongunstige klimatologische omstandigheden, waar arme bodems overheersen.

Ze hebben een rijke vogel-LEVEN, met name voor de populatie van roofvogels, uitzonderlijk voor zijn rijkdom en de dichtheid van de individuele soorten. Roofvogels die veel voorkomen zijn de zwarte wouw en de rode wouw, de Booted Eagle, de Short-toed Eagle, en de havik, onder andere soorten. In dezelfde uiterste zuidwesten, in de buurt van Maranhão (Avis Raad gebied), de vallei van de rivier de Sede biedt ons een van de mooiste agrarische landschappen van de gehele Noord-Alentejo.

Deze lange vallei, aan beide zijden omgeven door gemengd bos, Cistus en kleine gebieden van steen dennen en eucalyptus, met enkele grote bomen onder hen, is een multi-gekleurde mengeling van bebouwde percelen, geometrische patronen, slechts onderbroken door een tong van water en zijn boom-Iined banken.

Het geheel van de vallei is onder intensieve agrarische exploitatie, waarin de olijven en de teelt van geïrrigeerde gewassen zoals tomaten, maïs en sorghum overheersen. De scrub-IANDS zijn natuurlijke of semi-natuurlijke gemeenschappen die aanleiding geven tot een soort landschap waarin het dominerende element is de aanwezigheid van struiken met soms enkele verspreide bomen of bosjes.

Struik soorten zijn dominant. In Noord-Alentejo is er een gevarieerd combinatie-Quercu $ coccifero, Kermes eik (kalksteen), de aanplant van brem en gaspeldoorn (beide kenmerk van graniet bodems) en Gum Cistus-en, evenals hun ecologisch belang, maken zij een waardevolle bijdrage aan de reeds uitgebreide reeks van kleuren in het landschap van de regio.

Er is al verwezen naar de scrub-IANDS die enkele van de hellingen van de kleden Serra de São Mamede, in het algemeen gedomineerd door Heathers, samen met Narrow-leaved Cistus, met Genistela tridentata en met Genista triacanthus. Echter, wanneer per ongeluk veroorzaakt of de aanhoudende acties van de mens hebben geleid tot het verdwijnen van de boom te dekken, in het algemeen is de Gum Cistus dat heeft overgenomen van de nieuwe ruimtes, vormen, zoals kan worden waargenomen in sommige gebieden van de Serra de Sao Mamede, i zowel zwaar als karig groei (monocultures struwelen).

In Noord-Alentejo, zoals in de Alentejo in het algemeen, zijn kalkachtige bodem niet veel vertegenwoordigd zijn en om deze reden, coccifera het gebied van Quercus nemen groot belang is voor de ecologie en voor het landschap als ze aanwezig zijn. Hier zouden we wijzen op die van Vaiamonte (Monforte) en Sousel voor hun dichtheid en grootte. De hellingen van sommige van de rivieren en beken van Noord-Alentejo huidige gemeenschappen van dichte struiken met een hoge mate van diversiteit in de flora, zoals bijvoorbeeld in bepaalde delen van de Nisa en Seda rivieren.

Stroomafwaarts van de Povoa e Meadas reservoir, is het Nisa omgeven door boomgaarden van de Pyreneese eik met een gevarieerd en vrij dichte bevolking van struiken (met inbegrip van gevallen van besmetting met Acacias), waar de aanwezigheid van soorten, zoals Ruscus aculeatus, Butcher's Broom, zijn indicatoren van een stand van de ontwikkeling gericht op een potentieel plantaardig dekken. Deze gebieden zijn van struikgewas Jrefuge voor groter formaat fauna.

Het is gemakkelijk, hier, op sporen van wilde zwijnen en herten te zien. Ook stroomafwaarts van de dam van het stuwmeer bij Maranhao, de Seda stroomt door een zeer ingesloten vallei, met rock hellingen en steile hellingen. Deze hellingen, en de aard van de ondergrond, beperken menselijke activiteiten en, bijgevolg, de plant te dekken.

Deze scrublands zijn overwegend een ruimte van vrij slechte ondergrond, met rotspartijen en dunne leisteen bodem, en met weinig diversiteit in de samenstelling van de flora, die vooral Cistus is, lavendel en brem. Echter, op plaatsen waar de bodem dieper is, is er een meer diverse bevolking struik, zoals wordt aangegeven door de aanwezigheid van soorten, zoals Myrtle, de Strawberry Tree en Phyl / REA angustifalia, onder anderen.

De vochtige gebieden van Noord-Alentejo overeen met de waterlopen die worden verspreid door de hydrografische stroomgebieden van de Taag en de Guadiana, en de lichamen van water, zoals stuwmeren gecreëerd en onderhouden door de mens voor de landbouw, voor de kuddes, de lokale bevolking leveren en voor recreatie. De belangrijkste zijrivieren van de rivier de Guadiana zijn de Xevora, de Caia, de Abrilongo en de soverete.

Ze zijn de rivier de systemen van een sterk hevige aard, lijden een geaccentueerd val in water of zelfs een volledige onderbreking van hun stroom tijdens de zomer. De Abrilongo, die functioneert als de grens met Spanje voor een groot deel van zijn lengte, heeft bomen Iined banken, soms dicht ja, met zeer gevarieerde flora en met bomen van groter formaat, zoals essen, populieren, wilgen en elzen die het boom te dekken.

De ondergroei van struiken bestaat uit bramen, kamperfoelie, wilde rozen, onder andere klimmers en struiken. Naast de rivier, in de minder dichte delen van kreupelhout, groeien Tamarisk, Oleander, sleedoorn en meidoorn. Onder deze vegetatie langs de rivier leeft een vogel bevolking die divers is en kenmerk, zoals dat het geval met de Wren, de Sardijnse Warbler, en de Wielewaal.

Dicht bij de rivier, tussen de vegetatie en het water lijn, de Rode Bush-Chat is vrij gebruikelijk. Na de kruising met de rivier de Xevora, de rivier vegetatie wordt minder dicht en is hoofdzakelijk samengesteld uit Oleander, Willow, Wegedoorn en populier. In de secties waar de zijden van de rivier zijn gevormd door de banken van de aarde, zijn ze begunstigd door Bee-Eaters, Sand Martens en ijsvogels, hier geïnstalleerd in hun nest na diep graven holen.

De rivier de Caia is een van de belangrijkste waterlopen voor de instandhouding van de Anaecypris hispanica en de Chandrostoma lemmingii, de rechte mond Nase, vissoort, die endemisch zijn op het Iberische Peniflsula met een uitkering beperkt tot de Guadiana en ingedeeld "bedreigd" en "zeldzame" respectievelijk.

Er is ook co-bestaan in de enige twee soorten van de Portugese zoet water schildpad: de "gewone" en de "gestreepte". Op de Caia is de Caia reservoir, de belangrijkste opslaan van water in het geheel van de zuid-westelijke deel van Noord-Alentejo, niet alleen gebruikt voor irrigatie, maar ook het verstrekken van water fort aan de lokale bevolking. Het heeft grote biologische waarde omdat het een groot en divers watervogel-leven in de winter, waar de wilde eend, de Garwall, de Krooneend, de smient, de slobeend, de Teal, de meerkoet en de fuut zijn trekt merkbaar onder anderen. Een

s en deze soorten van de winter-bezoeker in het water levende vogels, en ook de reigers en zilverreigers (de Koereiger, de Purperreiger, de Blauwe reiger), in de Caia reservoir kunnen andere watervogels te zien, zoals de soorten van limicoles, lepelaars, aalscholvers en sternen. De vegetatie op de oevers en op de "eilandjes" die gevormd wordt door rotspartijen zijn belangrijke plaatsen voor nesten, toevlucht en rust. Met hun oorsprong in de noordoostelijke Alentejo (Serra de Sao Mamede en de omliggende regio) de belangrijkste systemen zijrivier van de rivier de Taag zijn de Sever, de Nisa, de Sor en Seda.

Ze zijn waterlopen die stroom voor bijna het hele jaar, en op hen, met uitzondering van de Sever, zijn belangrijke reservoirs gebouwd: dat van P6voa e Meadas (Nisa), Maranhão (Seda) en Montargil (SOR).

De rivier de Sever, zijn hele lengte tot aan de Taag, op een aantal plaatsen die zowel ruw en aangenaam, als gevolg van de grofheid van graniet in combinatie met de groene en rustgevende rivier-bank boom te dekken, met populieren en as presenteert. De rivier heeft een vis bevolking waarvan een aantal wordt gevormd door de endemische karpers. De Otter is ook vrij vaak voor, zoals in alle van de rivieren en reservoirs van Noord-Alentejo.

Van alle van de vogels in verband met deze rivier, de Beer is van bijzonder belang doordat het een beschermde soort. Hier verschillende soorten amfibieën en reptielen kenmerk van het noorden en centrum van het land zijn redelijk vaak voor, en hebben de zuidelijke grens van de distributie ervan in de Serra de Sao Mamede, zoals het geval is met de Rana Iberica, de Iberische kikker, en de Lacerta schreiberi. De hydrografische bekken van de rivier de Nisa vertegenwoordigt een hoog niveau van afvoer (bed-rock ondoordringbaar en bodems met weinig permeabiliteit) en om deze reden, is onderworpen aan kleine overstromingen. Hieronder de P6voa e Meadas reservoir, de rivier landschap verandert naarmate de rivier stroomt door een diepe, steile, bochtige vallei, zoals typisch is op het gebied van leisteen topografie.

De buurt van de stuwdam is er een waterval, waar het water geloosd van de dam ervaringen een aanzienlijke daling. Verder naar het zuiden, de rivier de Seda Maranhao vult het reservoir en, onder dit, geeft aanleiding tot een vlakke vallei die we al hebben genoemd. Ondanks de intensieve landbouw, de boom dekking langs de lijn van de rivier is in een goede staat van instandhouding, met wilgen en populieren duidelijk duidelijk.

Hoewel er een ernstige dreiging die uitgaat van de overdaad aan exotische soort, de Seda beschermt een vis bevolking van nabij behoud waarde, vertegenwoordigd door Boce, Roach (Rutilus 7Iburnoides), Barbel, Sneep (Chondostoma lemmingi), en Loach: Cobitis maroccana).

De Maranhao reservoir is gevonden waar het zeer Seda is ingesloten, die hydro-elektrische exploitatie toestaat, hoewel slechts van secundair belang. Het wordt gevoed door de Raia en Avis rivieren, alsook door de rivier de Seda. De resulterende krommen rivier in het noorden en, dicht bij Cabeção, vervoegt de Sor vormen de rivier Sorraia.

Tot slot, een verwijzing naar de rivier de Taag. Met haar bron in de Sierra de Albarracin (Spanje), na vloeiende voor bijna 1, 000 km, verbindt het met de Alentejo Beira, bij wijze van diepe dalen en leistenen hellingen, waarvan de laatste toevluchtsoord van de zwarte ooievaar - omvatten, en met Ribatejo, hier bij wijze van zachte en vruchtbare vlaktes. Maar in Gaviao, land van de lamprei, bezoeken zij de Alentejo, biedt ons een fascinerende rivier landschap.

Zowel Lissabon - Lissabon.Beginthier.nl - als de Algarve - Algarve.Beginthier.nl - zijn vanuit de Alentejo gemakkelijk te bereiken.

Het hierboven staande artikel over Alentejo aanvullen of corrigeren.